Właściwie nie planowałem że coś na tej stronie skrobne o naszym wyjeździe do Polski w ubiegłym tygodniu. To było nagłe, nieoczekiwane, bo dopiero co wróciliśmy z długiego weekendu w Midelburgu a do Polski mieliśmy jechać dopiero koło 5 września żeby być na urodzinach Kasi i znowu sptkać się ze wszystkimi dobrymi ludźmi. Ale Marek zmarl 22 sierpnia po południu.
W drodze powrotnej do Holandii, 31 sierpnia 2016 zdalem sobie sprawe że po 30 latach znajomości z moim szwagrem Markiem Dydo nie moge nie napisać o nim, o mnie, o nas, o całym tym czasie. Pomyslałem, że inaczej to tak jak by go nigdy nie było, jakby nigdy nie istniał. To tak jakby jego niespodziewana śmierć 22 sierpnia nas nie dotknęła. A jego śmierć to cios... cios prosto w serce.
Tak szybko jak to było możliwe pozatławialiśmy niezbedne rzeczy, również w pracy i następnego dnia po południu zaladowaliśmy 'La Soep' i wyruszyliliśmy, kierunek wschód. Tym razem bez nocowania po drodze. Gaz do dechy, 12 godzin prawie bez zatrzymywania się do Nowego Dworu Mazowieckiego. Šrednio 13 litrów na 100 kilometrów.
Dzięki Bogu byliśmy na czas żeby naszemu najlepszemu przyjacielowi i szwagrowi oddac ostani hołd. To była ostatnia chwila w naszym życiu kiedy go widzieliśmy.
I już nigdy więcej... I co, i stoję jak ten kołek . Co ja ci powiem przyjacielu? Brakuje mi słów. Bo zanim się obejrzysz gada się frazesy bez znaczenia a tego nie chcę. Mogę tylko kląć w duchu, k****, k****...
Dni potem to wir załatwiania, telefony, kwiaty, wieńce. Nie ogarniałem, tak się wszystko szybko działo. Z pogrzebu pamiętam, że kościoł nie pomieścił wszystkich , że ludzie z zakładu pogrzebowego nie mogli nadążyć z odbieranien wieńców i wązanek. I że zapach tych tysięcy dopiero co rozwiniętych kwiatów obezwładniał. 30 stopni celsjusza. Kondukt ,dziesiątki samochodów prowadzony przez Policje, wycie syren ambulansów i samochodów policyjnych- pożegnanie Marka wbijało się w serce i duszę. Ja mogłem tylko myśleć o tych wszystkich latach kiedy pare razy w roku byliśmy razem w Šwięta Bożego Narodzenia, Wielkanoc, wakacje. Rok w rok, nie zdając sobie sprawy, że to się może kiedykolwiek skończyć. Myślałem ,że my będziemy zawsze. Że zawsze będzie następny raz żeby się licytować kto znajdzie jakies muzyczne cudenko na Youtubie, że będzie następna restauracja, do której trzeba iść, kolejny "Festival Smaków". Następny, kolejny raz. Mówiliśmy o tym, być może żartując żeby kupić kawałek ziemi, wybudować dom dla nas wszystkich starych. Nie wiem czy to było realne.... ale mieliśmy plany.
Wracaliśmy z Polski dwa dni, nocując w Helmstedt. Cały czas myślałem o naszej podróży z Markiem w grudniu 1989. I gadałem cały czas o tej wspaniałej podróży do mojej połówki. Mur Berlinski dopiero co zburzony a my z Markiem jedziemy z full załadowanym Fiatem Regata przez Niemcy jak gdyby nigdy nic. 24 godziny z zachodu na wschód, bo wtedy tak się jechało. Moja połówka wyleciała dzień wcześniej samolotem, bo Marek oddał jej swój bilet, żeby się nie musiała meczyć tak długą podróżą. Tak samo jak dał enerdowskiemu celnikowi z błagającym wzrokiem pare puszek Coca-coli żeby mógł coś specjalnego postawić na świątecznym stole i ucieszyć swoje dzieciaki. To cały Marek, taki był Marek.
Maro (Fido Dydo), będzie nam Cię tak bardzo brak. Zapach tysiący kwiatów złożonych w dniu twojego pożegnania stanie się wspomnieniem. A Ciebie będzie tak bardzo brak.
Marek, gdybyś tylko mógł wiedzieć, jak wielki jest żal i smutek że odszedłeś...